Hoe buitenstaanders denken over borderline

L en ik zaten naast 2 vrouwen in een sushirestaurant. Ja I know L en ik. Het is weer zover. We kunnen niet met en niet zonder elkaar. We weten nog niet zo goed wat het nu met ons is aangezien het steeds beter tussen ons gaat. 

Hoe dan ook ik kwam vertellen over die 2 vrouwen. Ze waren aan het praten over iemand die heel erg veel stemmingswisselingen heeft. Ze kon wel borderline hebben zegt de ander. Pfff.... Serieus? Hier en nu? Ik heb hier helemaal geen zin in om dit aan te horen. Steeds gaan ze verder in het gesprek met afzeiken van diegene die borderline heeft. Totdat die ander begint over dat diegene met borderline altijd zo depri is en het heeft over suicide dat ze uitgeflipt is op diegene dat ze maar 5 hoog moet gaan wonen en springen als ze er zo klaar mee is. Dit was de druppel voor mij. Ik wil een andere tafel. We vragen om een andere tafel en die krijgen we zonder problemen. Achteraf had ik me er liever mee bemoeit dat ze geen idee hebben waarover ze praten. Ik ruil nog liever met een fucking kankerpatient omdat die weet dat die of moet vechten of gewoon voor die korte tijd even alles uit de kast moet trekken en dood gaan. Ik zou zo graag ruilen! Ruilen met iemand die dit leven juist graag wilt! Ipv het aan mij te verspillen die toch om elke scheet dood wilt omdat ik gewoon niet beter weet. Emoties die altijd door het dak en de grond gaan, Totaal geen controle hebben over gevoelens, paranoia zijn en altijd wantrouwen hebben bij mensen. De mensen die naast mij zaten hebben geen flauw idee hoe het is voor diegene met borderline en mogen er zeker niet zo over praten en oordelen. Uberhaupt dat iemand met stemmingswisselingen meteen als borderliner aangezien word is alweer een punt. Ik snap daar niks van. Wat zijn hun? psychiaters?

Oke, mijn ouders bellen net voor een kop koffie en M ligt hier heerlijk languit over mijn laptop heen spinnend dus ik ga even snel douchen voordat mijn ouders komen... Ik typ straks nog een stukje meer over L en mij. Het is ingewikkeld.  

Echt uit...

Oke nu is het echt definitief uit en zien elkaar even een aantal weken niet meer. Hoe is dit zo gekomen sinds de laatste keer dat ik schreef. Ik ging bij hem chillen, even praten omdat L chaggie was door zijn werk. Even daarover gehad. Toen wilde ik tabs voor op de gitaar te spelen opzoeken en vroeg zijn telefoon of laptop. Ik zocht de tabs op maar dat stomme ding zei steeds dat ik daarvoor een app zou moeten downloaden. Daar irriteerde ik me over en probeerde het een paar keer overnieuw totdat ik het had. Toen snapte ik niet meer hoe ik tabs moest lezen en wilde een nieuw scherm openen. Dat lukte weer niet dus werd ik nog bozer. Ik wilde de telefoon weg leggen toen mijn oog op whats app viel. Even kijken dan maar. C staat bovenaan. Verdomme hij is dus gewoon meteen weer met haar aant appen. Hoezo er is niks tussen hun? Irritatie en alles tot en met. Ik lees verder terug. Ik zie dat hij gestuurd had dat het uit was gegaan. Door mijn jaloezie. Dat ik al kwaad werd als iemand zijn berichtje op facebook likedte. Zij reageerde dat ik een domme bitch was. Hij zei er niks over. Zij vroeg of ze mijn banden lek moest steken van mijn fiets. Hij zei dat die altijd beneden afgesloten stond. 

Ik was in shok om dit allemaal al te lezen. en een foto gestuurd te zien worden van L met een meid op een handdoek in de zon. DAT OOK NOG!!!

Ik wilde weg gaan zonder iets te zeggen maar ik stond zo te trillen dat ik iets moest zeggen. Ik zei het op een rustige manier. Dat ik het gelezen had. Dat hij me zwart maakte tegen anderen. Dat alles mijn schuld was waarom t uit is. Dit liedje ken ik. Het is vaak voor me gezongen. Lola heeft borderline, lola is jaloers, lola heeft wantrouwen, lola controleert. Altijd Lola. Nee dit keer niet.

Ik heb nog nooit tegen iemand een verkeerd woord gezegd over jou sinds het uit is. Ik heb de waarheid verteld waarom het uit is. Het botste te erg op bepaalde punten. Vooral als ik over de zeik ben en geruststelling en bevestiging nodig heb en hij daar geïrriteerd van word en mij dat dus niet kan geven. Dat stoort. Dat is het voornaamste. Daar doen we BEIDE iets in. Hij kon alleen maar zielig staan knikken. Hij was dicht geklapt. Ik was niet eens aan het schreeuwen of wat dan ook. Heb uitgesproken hoe ik me voelde. Gekwetst, achterdochtig, boos, verdrietig en zoveel meer emoties.

Toen biechtte hij nog iets anders op. De dag nadat het uit was en hij zou gaan 'vissen' is hij toch met R mee geweest gaan zwemmen en heeft hier gewoon KEIHARD STAAN LIEGEN in mijn gezicht. Hij was wezen vissen, daarna had ie gezwommen, maar heel even want hij had geen conditie meer. Hij was verbrand, ik had het moeten voelen. Maar nee, ook hij, de liefste jongen die er is, L kan ook glashard liegen, om mijn gevoelens te besparen en de confrontatie uit de weg te gaan. Zoals alle anderen. Hij vind het dan ook nog eens gek dat ik de rest van het verhaal niet meer geloof. En dan boos op mij worden? DAAAAAAGGGG. Ik ben weg gelopen, doei!

Kom beneden. Denk rustig na. Bedenk me dat het super klote is dat hij gelogen heeft maar dat ik dat mijn seksleven niet in de weg wil laten staan. We zijn uit elkaar, hij is me nooit meer een verklaring schuldig. Begrip tot en met. Bedenk tegelijkertijd dat ik ook heel erg wisselvallig reageer en niet op mijn bek wil gaan hiermee en mijn grens duidelijk moet trekken dat liegen ook als je vrienden bent NOT DONE is. Dus besluit met mezelf een compromis te sluiten. Ik ga naar boven, zeg dat ik dit niet chill vind dat hij gelogen heeft, maar dat we uit elkaar zijn en hij me niks verschuldigd is. En vooral dta het me spijt dat ik zijn app gelezen heb, dat was echt niet de bedoeling. Nou ja, ik ging voor die tabs kijken, maar snap wel dat dat niet meer gelovig klinkt als ik je app lees.

Dus dit doe ik. Maar plak erachter aan dat er niks hoeft te veranderen, maar dat ik hem nu niet meer goed vertrouw, maar zolang het seks is, oke. Dus die avond toch weer seks gehad.

Heel die fucking nacht niet kunnen slapen! Piekeren, nadenken waarover hij nog meer gelogen zou kunnen hebben? Die R bood ook aan om te blijven toen had hij verteld, waarom zou ze dat aangeboden hebben als er toch niks tussen hun is? Is dit nu wel echt de waarheid? Heeft hij me nu toch weer de helft gespaard door te zeggen dat ze niet is blijven slapen en is ze dat wel? Wat moet ik nog geloven? Wie zegt dat tijdens onze relatie hij ook zo glashard kon liegen net als T vroeger deed over drugs? Ik kan niet zien aan hem of hij liegt of de waarheid verteld? Kan ik dit nog wel los laten? Ik wil antwoorden, alleen maar antwoorden.

N komt die vrijdagavond naar me toe en blijft slapen. Ik moet gewoon de dag doorkomen zonder hem te appen en weer zo te doen dat al het drama begint. Ik moet even wachten tot N er is vanavond en ik met haar het erover kan hebben voordat ik dingen doe waar ik spijt van krijg. Zegt het engeltje.

Ik kan toch niet heel de dag met dat rotgevoel blijven lopen en me dadelijk niet op mijn werk kunnen concentreren omdat ik zo nodig over hem wil nadenken hoe dit voor HEM overkomt. Zegt het duiveltje.

Oke weer een compromis met mezelf gemaakt. Als je in de 2de pauze nog steeds te veel ermee zit en het niet naast je werk neer kan leggen dan mag je voorzichtig een niet grof bericht sturen met daarin dat je er toch nog mee zit en er graag over wilt praten vanavond of zondag. 

2de pauze, Ik werd gek. Typte als een bezetene een lang bericht dat ik er nog mee zat en een aantal van mijn vragen. Dat ik heel de nacht heb liggen piekeren enz. Heel defensief reageerde hij weer omdat hij zich aangevallen voelde. Ik werd boos omdat hij nooit zijn aandeel van een ruzie toegeeft! Het lief weer hoog op en ik wilde graag dit nog uitspreken dit weekend. Vrijdag avond of zondag, vandaag dus. 

Ik ben gisteren op meidenavond geweest met N en I. Mijn beste vriendinnen. We doen dit al jaren. I is inmiddels getrouwd en heeft een kleine van 2,5 jaar. N heeft een relatie en gaat samen wonen in Amsterdam. En ik ben weer de eeuwige vrijgezel. I had heel de avond natuurlijk weer mannen om zicht heen, zoals altijd. I heeft echt een gave, die trekt mannen zo erg aan. Altijd is zijn het middelpunt, en als ik vrijgezel ben als enige is dat soms vervelend. N gaat makkelijk in de menigte op en maakt snel praatjes. Ik ben meer een zoeker, steeds naar leuke mannen en vrouwen zoeken en gewoon lekker mijn ding doen op de dansvloer. Af en toe praatjes maken met onbekenden en lachen met N en I en veel foto's maken. 

Deze avond was dus zoals alle anderen. N kwam iemand tegen van haar basisschoolklas. Daar raakten hun al snel mee aan de praat. Voorgesteld, maar had niet gedacht dat dat we er zo lang bij zouden staan. Een van de gasten komt me vaag bekend voor maar ik zeg niks. Ik zie er 2 leuke bij maar bedenk me meteen dat hun I willen en niet mij. En dit klopt. Zijn helemaal over I heen. 3 stuks nog wel. De knapste 2 van mij zaten er ook bij. Ik stond er een beetje buiten en danste een beetje alleen. verder op de avond raakte in met die oude klasgenoot aan de praat. N was steeds met anderen in gesprek en danste veel, I nou ja, daar hou ik mijn mond over haha. En hoe meer ik met hem kletste, hoe grappiger hem vond. Ik merkte dat mijn ego gestreeld werd. Hij zoende me, ik zoende terug. Ik zat meteen met een schuldgevoel richting L en wist dat het nergens op sloeg, we zijn uit elkaar. Uiteindelijk zo de avond volbracht. Heb met hem vaak gezoend, zoende lekker, maar is uiterlijk totaal mijn type niet. Het was gezellig, lieve jongen maar bedenk meteen dat ook de liefste zoals L niet te vertrouwen zijn. N wrijft het er nog even in dat hij vroeger al super lief was. Ik merk op het einde dat ik de macht heb over dit spelletje. Hij is jaloers als ik het publiek in kijk of ik I vindt, die weer eens weg was. Vraagt of ik nu alweer iemand anders zoek. Dit zijn acties voor mij haha. Ik sta eens aan de andere kant. Ik zeg nee, ik zoek I. We moeten gaan. 

We gingen naar huis, I was mega dronken, N ook een beetje en ik gewoon goed aangeschoten. Niemand heeft gekotst. I had koppijn en was ziek zwak en misselijk haha. Goh! Ik besprak met hun vanmorgen nog even over L hoe ik dat moest doen. We (vooral ikzelf) was erover uit dat ik het contact tijdelijk helemaal moest gaan verbreken. De gevoelens lopen te veel door elkaar. Het is nog niet begrensd. Ik zou niet te veel beginnen over het lieg incident want ik haal daar niks meer uit wat positief kan zijn voor mij. Met die instelling ging ik het gesprek vanmiddag aan. Hij bood uit zichzelf zijn excuses aan, zei dat hij het rechtgetrokken had met een vriend gister dat hij eerlijk was over waarom het nu echt uit was. Dat het idd niet eerlijk was van hem. Dat hij begreep waarom ik mannen niet vertrouw en dat hij ervan baalde dat hij eraan had bijgedragen nu. Dit was alles wat ik wilde horen. We hebben afgesproken elkaar voorlopig niet te zien en te appen. Elkaar even van facebook af gooien om triggers te voorkomen. Zo zijn we nu uit elkaar gegaan. Ik ben tevreden over mijn besluit al heb ik het er moeilijk mee. Het is goed zo. Al weet ik dat ik morgen weer anders erover kan gaan denken. Maar ook dat is oke. Mijn verdriet mag er zijn. Dat mag van mezelf. Als ik het maar blijf herhalen geloof ik het misschien.

 

Friends with benefits?

Hmmm.... oke alweer een tijdje geleden dat ik geblogd heb. Vorige week toen L in Luxemburg was voor zijn werk na dat hele gezeik met zijn moeder, is er nogal wat gebeurd. We kregen ruzie op woensdagochtend. Ik had een leuk filmpje van een kat die onder een kraan ging met zijn kop om zo te drinken, op zijn fb pagina geplaatst. Ik zie dat een of andere meid het geliked heeft. Een naam die ik nooit gehoord heb of gezien heb. Mijn alarmbellen gaan als een bezetene af, maar ik spreek ze tegen. Lola, kom op. Het is gewoon iemand die hij kent. Hoeveel mannen liken wel niet jou dingen? De duivel in me word sterker en zegt dat ik het beter gewoon even kan checken bij hem wie dat is, voordat we weer voor de verkeerde vallen. Hier zijn we al vaker ingetrapt weet je nog? De duivel kan me 100 redenen geven waarom ik zou moeten vragen wie dat is waardoor ik wantrouwen krijg. Kan me meteen minstens 4 scenario’s bedenken hoe hij haar zou kennen. Ik denk ze beide tegelijk. Het is een kwestie van een paar minuten voordat ik doorheb wat ik aan het doen ben. Ik stuur hem een appje met daarin goeie morgen, wie is M? Zucht… Here we go. ‘Dat is een meisje die ik ken van de bushalte.’ RINKEL RINKEL!!!!

Gedachtes; Van de bushalte? Wissel jij nummers uit als je een leuk iemand ziet op straat? Huh? Zo ben jij toch helemaal niet? Toch? TOCH? Wanneer was dat? Was ze zo leuk om elkaar op facebook meteen toe te voegen? Heb je met haar gedate? Hoe goed ken je haar?

Actie; Van de bushalte?  K Heb je daarmee gedate?

Ik gooi meteen de ergste eruit… sneu… Er komt meer.

Hij kon haar van de bus omdat ze dezelfde bus naar school hadden. Hij kwam met haar aan de praat en zaten waak te kletsen in de bus.

Ik: Dus nooit met haar gedate?

Hij: nee alleen in de bus gezeten en gekletst.

Nadat ik uitleg dat ik er even van schrok omdat dat dan mijn paranoia dan ineens overneemt en dat ik nog even 3x navraag over haar, gooit hij olie op het vuur.

IK LEES: Als je hier al jaloers van wordt… als het nou een half naakte foto van haar op mijn facebook kreeg en ik dat likedte dan snap ik wel als je jaloers zou worden.

ER STAAT: Als je hier al jaloers van wordt … als het nu ging om een foto van mij half naakt op facbook en zij reageert en vind ik leuk ja dan snap ik dat je jaloers bent.

RINKEL RINKEL! Gedachte; Is dat gebeurd dan? Heb ik iets niet gezien? Heb je dat dan verwijderd? Hoe kom je daar nou bij? Zou je me zoiets vertellen? Dit zuig je niet even zo uit je duim als zoiets nooit gebeurd is? Toch? TOCH?

Actie: Is dat gebeurd dan? Nee. Oke. Waarom zeg je dit nu weer? Je gooit olie op het vuur door me angsten aan te praten. Dit zat net nog niet in mijn hoofd nu wel. Bedankt. Ik was net gerust gesteld en dan zeg je zoiets.

Drama volgend. Blijvend bij ons punt. Ik ga twijfelen. Spreek uit dat we dan misschien niet bij elkaar horen. We botsen steeds op hetzelfde punt. Ik zoek geruststelling, bevestiging en begrip. Ik krijg ze op de tijden dat ik ze het hardst nodig heb en hij geïrriteerd raakt hierdoor niet van hem. Als ik daar naar verlang en hij naar rust en stilte en dat gedoe niet botst dat enorm. We besloten er nog een nachtje over te slapen en na te denken of dit wel was wat hij wilde in een relatie en na moest denken over of hij dit wel waard vond. Ik ging nadenken over hoe we deze situatie in vervolg anders konden laten verlopen als ik anders zou kunnen leren reageren. We spraken af even geen contact te hebben tot vrijdag als hij weer thuis was. Dit gebeurde ook netjes. Hij stuurde me vrijdagochtend een lief appje met goedemorgen erin. Ik smolt bijna en vond het geweldig lief dat hij nog aan me dacht terwijl we zo’n ruzie hadden.

HIJ LEEST: Super sarcastisch goeie morgen.

Hij denkt: Oh volgens mij is ze nog boos. Hmm ik zal maar niet meer verder appen.

Ik sta aan de andere kant bijna te springen dat ik niet kan wachten om hem te zien zodat we het kunnen uitpraten en weer verder kunnen.

Zo mis communiceert whats app zich dus.

Uiteindelijk toen hij thuis kwam spraken we er goed over. Hij vind het niet leuk dat ik steeds dreig met misschien passen we niet bij elkaar want tot deze discussie had hij nog nooit getwijfeld. Hij vindt het nooit goed om te twijfelen in een relatie en daar heeft hij gelijk in. Ik wil liever nu weten dat we niet bij elkaar passen dan over een jaar ofzo. In deze 3 maanden hebben we elkaar inmiddels een beetje beter leren kennen. We zien nu wel de leuke dingen en niet leuke dingen aan elkaar. Wat je zoekt in een relatie of je dat vindt of niet. Tegelijkertijd wilde ik ook eraan werken en er samen naar kijken hoe we het in het vervolg anders konden doen. Ook wilde ik niet weer veranderen voor een relatie omdat ik er geen zin in heb om weer daar moeite in te steken als ik bang ben dat die ander dat niet doet. Om weer gekwetst te worden daarin. Heel dubbel allemaal. Het gesprek ging van slecht naar goed en van goed naar slecht en weer opnieuw. Uiteindelijk om een 2de kans gevraagd en hij zei snikkend ja. Na een paar minuten knuffelen vroeg ik of hij nu niet meer twijfelde hij zei jawel. Ik werd boos omdat hij me net een 2de kans had gegeven waarom zeg je daar dan ja tegen? GRRRRR… Hij zei dat hij even naar boven ging om na te denken. Hij pakt spullen en ik draai me om en begin keihard te huilen. Ik was er kapot van dat ik niet wist waar ik aan toe was. Hij komt weer bij me op de bank zitten en ik huil nog even verder. Ik vraag uiteindelijk waarom hij nog hier is en hij niet naar boven is gegaan. Ik duw hem weg en hij gaat. Ik duik meteen mijn nachtkastje in en zoek naar het schaartje. Het schaartje om krassen bij te zetten op mijn buik. Mijn buik zit onder de littekens. Ik kras mezelf totdat het net bloed en begint te branden. Ik wilde het gevoel weer verdoven. De pijn in mijn hart verzachten door ergens anders pijn te krijgen. Ik trek de lade open maar ik vind hem nergens. Ik dacht dat L hem na die laatste keer misschien gepakt zou hebben en weg gelegd, afgenomen had. Ik flip door en ren de trap op. Als hij open maakt vraag ik hem meteen naar het schaartje. Hij zegt van niks het schaartje te weten en volgens hem lg hij nog in die lade. Ik zeg nee en loop wat geïrriteerd door zijn appartement. Hij gaat op bed zitten en ik zak tegenover hem tegen de muur de grond op en begin weer te huilen. Ik spreek nog dingen uit zoals: dat ik hem dit niet gun al dit gedoe en gezeik en ik zou begrijpen als hij hier niet voor kiest. Dat dit is wat ik bedoelde toen ik hem in het begin ervoor waarschuwde. Ik waarschuw altijd iedereen. Ik ben wispelturig, paranoia, depressief, manisch, spontaan, enthousiast, jaloers, onzeker en nog veel meer. Ik ben nooit saai dat is mijn voordeel. Ik trek tegelijkertijd wel veel drama aan. Ik begrijp hem zo goed, ik zou ook niet met mezelf een relatie willen hebben. Maar nogmaals JIJ kan weg lopen hiervan, nu dumpen en er niet meer mee hoeven dealen. IK daarentegen moet met mezelf een weg zien te vinden om hiermee om te leren gaan. En ik WEET dat relaties stress geeft en ik een goeie vrijgezel ben. Hij zegt dat hij een relatie met me wilt maar het niet meer kan. Hij kan dit soort situaties niet vaker dragen. En al helemaal niet doen wat ik op zo’n moment verlang, omdat het dan nep voelt voor hem. Ik ben het daar niet mee eens, omdat elke situatie anders is. Ik wil alleen die geruststelling op zo’n moment. Hij besluit dat hij mij die niet kan geven. Het is uit. Ik kan alleen nog maar knikken en oke zeggen tijdens dat ik mijn sleutelhanger los maak en zijn sleutel achter laat.

Ik ben gebroken. Ren naar onderen. Barst in huilen uit en zoek nogmaals naar het schaartje. Weer onvindbaar en misschien maar goed ook. Als ik echt gewild had, had ik iets anders kunnen pakken. Ik bel N op en leg alles uit. Ze stelt me gerust en is lief voor me. De zoveelste keer dat N me rustig krijgt. Ik bel daarna mijn ouders en zeg dat het over is. Mama biedt aan om naar me toe te komen maar ik ga liever blowen en drinken en vroeg naar bed. Dus dat doe ik. Nadenken, afleiding zoeken en schrijven. Ik schrijf alle vragen op die in me opkomen zoals: Was de liefde dan niet groot genoeg om eraan te werken? En, ik vind het raar dat je na 1x twijfelen er meteen een punt achter zet, waarom? Heeft je moeder hier ook een rol in? Gaf het dat ik vroeg om het schaartje de doorslag? Dit soort dingen.

Ik stuurde hem de volgende ochtend een appje voordat ik naar mijn werk ging dat ik nog spullen van hem had en of hij vanmiddag even tijd had om te praten. Hij stuurde terug dat hij ging vissen en geen idee had hoe laat hij terug was. Ik zei dat ik an wel die avond wilde praten. Dat was oke. Hij was blijkbaar al uit de groepsapps gegaan en had mijn wasrek tussen de lounge in de kelder geschoven. WAAROM? GAAN WE ZO DOEN? Ik werd er geïrriteerd van.

 

Lees verder...

Schoonmoeder

Hmmm oke, het is een tijdje geleden dat ik geschreven heb... ik had eigenlijk zondag of maandag moeten schrijven want de ergste woede is naar de achtergrond verdwenen. Dit keer ga ik het hebben over mij schoonmoeder. Het begon allemaal 3 dagen voor de bruiloft. De dag voordat IK de bruidstaart voor mijn broer moest maken. Een spannende dag dus al...

Ik probeerde kaarten te krijgen voor een festival waarvan ik vorig jaar al zei: daar wil ik heen!'. Maar het is zeeeeeeer moeilijk om aan de kaarten te komen. Dit gaat alleen on line en het is een klein festival met beperkt aantal kaarten. Super vet, in een bos in Amersfoort. Niki en ik besloten om iedereen te vragen om te helpen. Kun je je voorstellen, elke laptop, tablet, telefoon, laptop of computer die je vindt staat opeens tichets te zoeken om precies 20:15. Dus met dat idee in je hoofd, hoe grappig het is om zo idioot met zijn alles te zitten voor die tickets, had ik L ook gevraagd dit te doen maar dan vanuit frankrijk omdat hij daar voor werk was. Dus dat deed hij zo lief als ie is. Ik had nog even de do's en don'ts geplaatst op zijn facebook pagina. Daar stonden dingen in als: 'klik niet op refresh als je in de wachtrij staat.' Handig toch?

Zijn schoonmoeder klikt eerst op vind ik leuk. Daarna krijgt hij een reactie van haar openbaar dat hij dadelijk dan precies niet kan vanwege werk en hij die kaarten kwijt moet zien te komen dus dat hij er nog maar eens over moest nadenken.

L meteen geirriteerd, daarna ik ook geirriteerd en ik reageer daarop dat we de kaarten zowizo wel zouden kwijt komen omdat het meteen zou uitverkopen. En dat het pas in september is.

L vond het geen goed idee om te reageren maar iedereen was verspreid. Hij in France, ik in t noorden bij mijn broer en zij thuis. Na die reactie kreeg ik een heeeel lang bericht over L dat ik moest opletten met die festivals onder zijn neus te duwen omdat hij niet goed met zijn financiën is enz enz enz. Ik heb het voor mijn gevoel (mijn ouders en L ook) heel netjes gehouden. Heb het steeds af willen kappen omdat het niet fijn is zo laat op de avond voordat ik de bruidstaart moet maken. En ook nog eens via facebookchat. 

Dat was strike 1.

Ik dacht oh shit nu gaan we dus naar een of ander feest waar ik foto's moet maken en gezellig moet gaan doen. Dus ik nam me voor om gewoon normaal te doen aangezien ze ook nog jarig was, gewoon te feliciteren en niet veel koetjes en kalfjes maar in gezelschap niet negeren. Zo ben ik opgevoed en zo wil ik mensen behandelen.  Zij daarentegen negeert mij na mijn felicitatie compleet. Ik voelde me gekwetst maar probeerde gewoon te doen waarvoor ik gevraagd was. Foto's maken. Had het buiten de foto's helemaal niet naar mijn zin. Voelde me sterk genegeerd en machteloos. Wilde zo snel mogelijk weg. Ik had een kort broekje aan en een topje, het was warm maar koelde snel af. Ik haalde mijn vest uit de auto en kwam terug. Het was een lekker dik groen vest. Ik ging naast schoonmoeder zitten en keek wat voor me uit. Vroeg de sleutel van L en liep naar de auto. Jankte daar een potje totdat ik gekalmeerd was en liep terug. Gelukkig gingen we al snel na het opruimen. Het feest was in een soort binnenplaats van een boerderij met live muziek (zijn vader) en een hapje en drankje. 

 Kreeg nog ruzie met L erover omdat hij ook al niks zei in de auto terwijl ik naast hem zat te huilen. Hij snapte me wel wat zijn moeder betreft. Maar ik miste de gerust stellende hand, de vraag schatje gaat het? Wil je het erover hebben? Dat was lastig maar we kwamen er wel uit. 

Lees verder...

Leer een borderliner kennen! Voor de mensen die een borderliner om zich heen hebben!

Ken je dat gevoel als je het 's morgens op staat en denkt; 'Boh ik ga vanavond echt vroeg naar bed, ik ben zo moe.'

Dat denkt iedereen best wel vaak geloof ik. Je bent er op dat moment heilig van overtuigd dat het gaat helpen om vroeg naar bed te gaan en dat je je vanavond dus weer zo voelt. 99% van de tijd dat dit gebeurd ga je die desbetreffende dan NIET op tijd naar bed, omdat je al lang op gang gekomen bent en de dag best wel mee viel na die moeilijke opstart. Klopt toch? Die avond denk je er niet eens meer aan om vroeg naar bed te gaan en doe je gewoon je ding heel de dag en gaat nog tussen 11-12 naar bed. Niet heel erg op tijd. 

Stel je dit gevoel voor. Nee, niet de situatie, het gevoel... Heb je hem? Wissel hiertussen van moe naar vergeten en verder... Heb je die? Doe dit nu elk uur... Vermoeiend he? Probeer het eens te voelen of je sneller kunt wisselen dan 1x per uur. Tja... Dat zijn dus stemmingswisselingen. Het ene moment dit voelen en denken en een paar seconden later iets totaal anders. Dodelijk vermoeiend. Jullie vinden ons wispelturig, nooit weten wat je wilt, meerdere gezichten hebben. Dat komt hierdoor. Wij passen ons ook enorm aan heel de dag. Dat gaat allemaal automatisch. Wij hebben geen geëikte weegschaal. Wij gaan op jullie geëikte weegschaal af. Dus daarom zien we er zo van buiten uit. We weten dat julllie dit denken, dat jullie dit stoort. Maar probeer het eens van onze kant te bekijken en te ervaren. Jullie hebben nog een keus hoe je op ons reageert en of je ons wel in je buurt wilt hebben. Wij MOETEN met onszelf leren leven. Dus voordat je voortaan helemaal geïrriteerd en boos reageert, denk hier dan nog eens aan terug en bedenk hoe wij denken en voelen. 

En dan komt het appje...

GRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRGGGGGGGGGGGGGGGGGGGHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH

Zo... dat was boosheid...

 

Godverdommese klere kutzooi! Bier drinken na je werk en aangeschoten worden terwijl ik al godverdomme uren op mijn telefoon kijk wanneer je nou eens klaar bent met werken!!! WTF bezield je!!! iIk heb heel de dag totale paniek! Ik vreet me op... Heb je nodig... En jij gaat eerst even lekker gezellig een paar kratten bier met je collega's drinken en denkt er niet aan om mij te appe, schat ik bel je later want ik ga nog ff met collega's wat eten en drinken.... WAT EEN MOEITE HE???? stel je voor! die zin typen naar mij. ZOU IIK ZEKER GEWAARDEERD HEBBEN! Op het feitje na dat je er aangeschoten van bent en DAN PAS mij gaat bellen!!!

 Ok dat was de boosheid

Ik kan godverdomme geen relaties aan. Ik kan niet voor 2 perzonen denken rekening houden en inspelen op en dan OOK NOG EENS jezelf blijven... Yeah right.... Relaties zijn nep... Mensen die in illusies geloven. Ik duw altijd iedereen van me weg die me ergens mee pijn doet... al gaat het om de domste dingen, ik maak er drama om. Het zit in mijn natuur. Ik maak overal een groot drama om, lijkt het voor anderen. Maar in mij ga ik bijna dood. Het ene moment ben ik boos en zie ik niks positief, geen enkel lichtje. Het volgende moment zie ik alles van die andere kant... Schuldgevoel, minderwaardigheidscomplex, vind ik het naar voor die ander dat die met mij moet leren omgaan, en er haast nooit waardering voor krijgt.

Dat was begrip.

Het volgende moment denk ik alleen maar aan zelfmoord. De wereld kan me gestolen worden. Ik hoef hier niet te blijven van mezelf. Rot op wereld! I hate you! Het is hypocriet van anderen om mij hier te houden, want let's be honnest, zo leuk ben ik niet met mijn borderlinerkutgedrag! Ik zal nooit normaal doen... Het UWV zegt het zelf, je spoort maar voor 50%! Dus wat doe ik hier? Hup het eerste glas wijn naar binnen...

N even bellen, stelt me wat geruster... en het hele drama begint opnieuw... Ik stuur L een laatste appje dat ik met N gesproken heb en zij het een goed idee vind om morgen face to face te praten. Ik ben nog wel in dikke paniek maar ik ga proberen na te denken erover wat het nu precies is. ik spreek je morgen. Werk ze morgen. x 

Ik pak het laatste stukje joint en rook hem in 1x op... nog een glas wijn die ik naast mijn bed zet en ga schrijven op mijn blog.  Nu is het tijd voor tv en slaap... Welterusten medegestoorden!!! 

Inmiddels rustig

Ik had erna nog even crisis toen ik op de fiets zat richting werk hoor. Want met antidepressiva voel ik totaal niks aankomen qua emoties, ik heb dan geen graadmeter van hoe ik me voel en wanneer iets te veel is, totdat ik zo extreem overbelast word en ik kotstend boven de wc hang. Zonder antidepressiva lijkt ook geen optie meer. Ik maak mezelf compleet gek. Mijn gedachten lijken wel als vuurpijlen op me af te komen. Ik kan het L gewoon niet aandoen om een relatie met mij te houden. Hij heeft gelijk, hij kan het nooit goed genoeg doen. Dat is altijd een issue geweest. Het gras is altijd groener aan de overkant zeggen ze... Nou die van mijn overkant is pimpel paars! Heel verleidelijk. Ik kan gewoon niet samen zijn met iemand. Ik weet niet hoe ik zoiets moet doen. Ik zou willen dat iemand in mijn hoofd kon kijken en precies zou doen wat ik verwacht en ik denk. Maar zoiets bestaat niet en ik ben blijkbaar veel eisend. Het is niet leuk om te moeten voelen dat je nooit genoeg bent, genoeg doet. Het maakt niet uit, al zou hij me ten huwelijk vragen, iedere dag cadeaus geven en me liefhebben als de beste man ter wereld. Het zal niet helpen. Ik wil altijd net hetgene wat er niet in het rijtje staat. 

Ik weet ook niet eens meer of ik dit allemaal doe omdat ik hem weg wil jagen zodat ik de keus zelf niet hoef te maken, of juist dat ik hem zelf niet leuk genoeg vind en het niet uit durf te maken, of juist dat ik echt denk dat ik hem pijn doe om een relatie met mij te hebben. Ik snap er niks meer van.

Ik vind hem echt heel erg leuk, grappig en lief. Maar ik denk echt dat een aantal grote dingen zullen blijven botsen omdat ik het daar moeilijk mee heb of steeds tegenaan loop. Hij zegt wel dat ik koppig ben maar dat is hij zelf ook. Hij luistert ook niet naar mij als het gaat om boodschappen of andere inkopen doen. Hij koopt altijd zoveel en zoveel onzin erbij. Het gaat zich om die kleine dingen die gewoon overbodig zijn. allemaal extra's wat niet gekocht hoeven worden. En als ik er iets van zeg dan luistert hij niet.

Drugs gebruik zijn we beide heel anders in. Hij gebruikt liever thuis op de bank met vrienden, ik liever bij speciale dingen zoals op een festival. Ik vind het anders erg grensoverschrijdend om het thuis te doen omdat ik dan bang ben dat ik dat vaker ga doen omdat de drempel dan laag is. Coke doe ik zowizo niet. Hij wel af en toe. Vind ik al best wel lastig. Keta doet hij ook wel eens, maar hij gaat ermee om alsof hij er niks van weet dat vind ik lastig. Het zou hem niks uit maken om een lijntje keta te snuiven terwijl het net zo goed coke kan zijn geweest. Hij zou er bijna achteraf pas na vragen wat hij nou genomen heeft! Zo komt het over althans.

 Over festivals gesproken. Daar zijn we ook totaal anders in. Hij heeft veel geld uit aan een t-shirt daar kopen en drank en gewoon nuchter te blijven ivm rijden omdat hij vaak BOB is. Ik ga helemaal naar de tering en geen bijna niks uit en vul steeds water bij op de wc. 

Hoe moet dit nou verder? Zijn dit echt ramp dingen? Nee absoluut niet. Maar ik denk soms dat het makkelijker zou zijn om geen relatie te hebben en terug te gaan naar vriendschap om het niet verder te verpesten. Hij is een maatje, ik kan goed met hem opschieten. De seks is ook geweldig en dat maakt het tot een relatie.

Zou ik het aan kunnen als hij met een ander zou gaan? NEE echt no fucking way! Dus ja ben echt wel gek op hem en wil hem voor mezelf houden. Het is ook zeker niet dat ik het vrijgezel zijn mis. Maar er voelt iets niet goed en kan er mijn vinger niet op leggen wat er niet klopt.

Ik weet gewoon dat hij mij leuker vond toen we vrienden waren en ik aan de antidepressiva zat. Geen stemmingswisselingen. Gewoon ene leuke spontane meid zijn. Geen drama. Maar waar Lola is, is ALTIJD drama! Serieus... DramaLola.

Waarom kan ik nou niet met en niet zonder antidepressiva. Ik heb een afspraak gemaakt bij mijn psych voor meds te bespreken. Komende dinsdag kan ik al terecht. Ik ga het uitgebreid bespreken. Ook heb ik een afspraak het uur ervoor met mijn andere psych om gewoon te praten, dus ook daar ga ik me even leeg kotsen over wat er allemaal in mij leeft. Want vandaag was het toch echt even crisis.

Het enige wat ik wil en waar mijn hoofd naar staat is weg lopen van alles. Ik wil dit niet meer. Ik wil echt mezelf niet meer zijn. Ik wil weer stoppen met leven. Niet om mijn relatie, maar gewoon omdat ik mezelf niet overleef. 

Lees verder...

Paniek!

Het is niet totale blinde paniek. Het is paniek wat ik krijg als ik wat verder in een relatie zit. Wanneer verliefd zijn op, houden van wordt. Het is dezelfde paniek die ik altijd voel. Is het dit wel? Gaat het dit keer wel goed? Hou ik van hem? Mis ik hem als hij weg is, of mis ik gewoon iemand? Wat brengt deze relatie mij? Zijn er meer nadelen dan voordelen? Ik weet het gewoon niet meer. Mijn gedachten slaan op hol nu en probeer elk woord op papier te krijgen wat in me op komt.  

Hij is grappig, lief, spontaan, leuk, knuffelig, aantrekkelijk. Hij is zo veel. Maar door onze eerste ruzie ga ik dingen realiseren..  Nu ga ik hem appen dat ik paniek heb en waarom. Komt natuurlijk niet goed aan. Want via de app komt het nooit goed aan. Had ik kunnen weten en toch doe ik het. Ik val terug in mijn oude patronen. Ik sleep hem mee in mijn paniek. Dit was helemaal niet de bedoeling.

We hebben het leuk samen, zijn allebei niet de rijkste en moeten opletten dat we niet te veel LEUKE dingen doen, zijn beide gek op festivals, de sex is geweldig, maar hij is ook nog jong. Jong is echt niet verkeerd, maar ik denk dat hij zich veel te veel aanpast aan anderen. Dat hij zichzelf nog moet ontdekken wie hij zelf is en dat ik nu eenmaal niet daarin thuis hoor tijdens die fase, omdat ik nu eenmaal heel heftig ben met mijn emotisch. Ik weet gewoon niet hoe het moet. Ik snap relaties nooit. Zodra iemand dichterbij komt, ik van die persoon ga houden, ga ik meer nadenken, meer twijfelen en sla ik op hol. We zijn nu bijna 3 maanden samen... Ik kan het niet zoals anderen dit doen. Ik kan niet gewoon genieten van de momenten zonder te weten waar het naar toe gaat. Ik kan dingen niet op me af laten komen. Ik MOET weten of ik niet gekwetst ga worden. Of ik met hem samen blijf. Of het verspilde moeite is. 

 Ben ik klaar voor deze relatie. Kan hij mij wel aan met al mijn heftigheid? Wat nou als hij toch van me wegloopt om dezelfde redenen als alle anderen. Hij mij niet meer trekt. Wat dan? Kunnen ze me dan weer opvegen? Kom ik dan weer in de problemen te zitten? Ga ik er dan weer aan onderdoor?

Waarom denk ik toch zoveel na? Waarom kan ik niet gewoon genieten van de relatie? WAAROM APPT HIJ NU NIET TERUG!!!???

GRRRR... Ik had NOOIT moeten appen. Ik had gewoon hier thuis mijn eigen gang moeten gaan. Gewoon me even afschakelen door te schrijven hier ipv 2 dingen tegenlijk doen. Nu app ik hem terug laat maar... ik had nooit moeten appen hierover... we hebben het er wel over als je terug bent... dit lost nu niks op dus werk ze...

Snap je nu hoe een borderliner denkt? Ik zit continu in een strijd met mezelf. Gevoel V.S Verstand. Hier kan ik dus heel de dag weer door van slag zijn. Ik moet om 13:00 werken... Gelukkig maar een halve dag. Straks dan maar weer verder piekeren.

 Weet je wat me frustreert. Zijn moeder is een beetje mee oplettend op wat hij doet met zijn geld. We hadden een festival gepland dat niet door gaat wegens ene vergunning. Nu dacht ik weet je wat dan plan je in datzelfde weekend een ander festival nu we die plannen toch hadden. Maar nu wilt hij ineens niet mer gaan wegens het gedoe met zijn moeder.  Aangezien we gezeik over festivals gehad hebben. Maar kan hij dan echt niet mijn kant begrijpen? Dat we deze al gepland hadden en zij dar anders toch niks meer aan had kunnen doen? Waarom snapt hij haar kant wel en gaat hij daarin mee en niet met mij? Het frustreert me mateloos. Kom toch eens voor jezelf op!

Komend weekend het gesprek met zijn moeder maar eens aan gaan. Wish me luck! 

AH tegen UWV

Ik ben snotverkouden, heb zoiets wat je wel griep mag noemen en ben rete onrustig.

Typisch een plaatje/tekst dat bij mij past. Ik fantaseer graag, ben creatief denkend, denk tegelijkertij veel te veel na waardoor ik mezelf altijd weer somber maak en het ergste vind ik dat ik moeilijk af kan vallen doordat ik mezelf heel anders in de spiegel bekijk dan ik mezelf terug zie op foto's. 

Mijn wiet is momenteel op dus ik kan niet meer blowen en dat is maar goed ook. Als ik het in huis heb, rook ik het nu eenmaal. Het is de spuigaten een beetje uitgelopen. Ik leef momenteel liever in een vertraagde, goed voedende, eenzame omgeving dan een normaal leven. 

Waarom? Poeh, zoveel redenen. De recentere dingen waar ik momenteel mee te maken heb zijn ondere andere, dat ik mezelf nooit als niet 100% heb gezien. Ja ik heb het vaak moeilijk, vecht met mijn innerlijk demonen, maar heb mezelf nooit als geestelijk beperkt gezien. Dit kreeg ik nu wel voor mijn neus door mijn coach en werkgever. Ik zit al jaren in een crisis. Ik wil niet afhankelijk zijn van anderen. Maar alles wat tegen kan zitten in het leven zit me altijd wel tegen. Laat ik het recente gedeelte eens uitgebreider uitleggen.

Ik werkte via een Wajong-uitkering bij een eetcafé. Hier ben ik gestopt door meerdere redenen. Ik kon niet meer dan 12 uur krijgen per week, de uren waren ruk (van 16:30 tot 19:00 zijn geen goeie werktijden 4x per week), en er waren nogal wat discussies en complicaties met mijn bazin. Keukenwerk was zeker leuk om te doen, en het bezorggedeelte ook, maar doordat ik me hier erg op verheugd had en er steeds meer tegenslagen kwamen heeft mijn coach me geholpen aan een andere baan. De nieuwe baan was de Albert Heijn. Na het sollicitatiegesprek ging ik er met een top gevoel weg. Ik had weer iets om naar uit te kijken. Was super enthousiast en had er heel erg veel zin in. Leuke bazen, leuke collega's, leuke mensen, op de afdeling brood en deli, precies wat ik wilde. Ik mocht 2 maanden proefdraaien, onbetaald, zo werkt dat vanuit zo'n instantie. Prima, heb ik vrede mee zolang ik maar eindelijk een baan kreeg met vaste uren en normale uren. Zo kreeg ik hier 20 uur om te beginnen. 

Nu ben ik bijna die 2 maanden verder. Ik ben ontzettend blij met mijn baan, ben inmiddels redelijk ingewerkt, voel me op mijn plek en op mijn gemak, er is nooit gezeik met vrij vragen of juist extra werken, leuke collega's, ik heb klantencontact, waar ik zeker nog wat in moet oefenen, maar ik vind het werk erg leuk om te doen. Ik kom soms met lood in mijn schoenen mijn bed uit en kan vaak die dag al bepalen of dat een rotdag wordt, of niet, maar ga er vaak gelukkiger weg dan ik gekomen ben. Afgelopen donderdag heb ik gesprek gehad, in mijn beleving ging ik naar dat gesprek om mijn contract te ondertekenen en eindelijk iets vast te gaan verdienen. Helaas kreeg ik een andere mededeling en vanaf nu ga ik me even niet beheersen als het gaat om gevoel.

Mijn coach sprak me al aan vlak voor het gesprek dat we het gingen hebben over loondispensatie. Of ik dat bij mijn vorige werk ook gehad had. Nou nee, what the hell is dat dan? Toen ze het me uitlegde snapte ik wel wat het was en herkende het van andere Wajongers. Maar nee, bij de vorige kreeg ik 100% betaald vanuit de werkgever. Ik was niet beperkt in mijn doen in de keuken blijbaar. Toch denken ze bij mijn huidige werk daar anders over. De vraag werd me gesteld: 'Zie jij jezelf deze 2 afdelingen in je eentje runnen?' Mijn eerlijke antwoord was nee. Oké misschien ben ik nog niet genoeg ingewerkt, en misschien werk ik nu eenmaal liever met iemand samen zodat ik safe zit, ik ben bang om fouten te maken ja. Maar betekend dat echt dat ik betaald moet worden naar een of andere gehandicapte die maar met 1 arm broodjes in kan pakken? Ik zie een groot verschil nog steeds tussen een handicap die je ZIET en een handicap die je NIET ziet. en Ook dit heeft weer zijn voor- en nadelen. Soms wil ik graag dat ze rekening met me houden , vooral emotioneel gezien. Maar vaak wil ik ook gewoon normaal behandelt worden. Hoe dan ook ik dwaal een beetje af. Ik kreeg bij dit gesprek te horen dan de AH waarbij ik werk er al vanuit ging dat er sprake was van loondispensatie. UWV ging er vanuit dat er GEEN sprake was van loondispensatie. Miscommuniecatie dus. Hoe dan ook, de AH heeft vanuit hun hoofdkantoor te horen gekregen alleen nog maar mensen aan te nemen die nog maar €4,05 per uur kosten, dus 16 jarige. Ik ben 26 inmiddels. Ik moet dus voor een groot deel afgekeurd worden (loondispensatie) krijgen om er te kunnen en mogen werken, omdat AH mij anders niet kan betalen. Ik moet dus beperkter zijn dan dat ik eigelijk ben voor mijn gevoel. Maar waarom heb ik altijd het gevoel gehad dat het wel mee viel? Ik dacht echt dat ik redelijk 'normaal' was. Wat de defenitie van 'normaal' dan ook mag zijn, maar daar kom ik later wel op terug. Dus kortom, ik ben niet beperkt genoeg waarschijnlijk om me te kunnen betalen voor de AH en te goed om dit werk te kunnen doen vanuit het UWV want hun willen mij natuurlijk zo weinig mogelijk aanvullen. Nou lekker dan. Heb je eindelijk je shit together en voel je je op je plek, heb je motivatie, eindelijk een ritme waar je zolang op gewacht hebt, leuke collega's en moet je alles weer opgeven omdat het UWV niet mee werkt. 

Niemand ziet wat er buiten werk en UWV zich allemaal afspeelt. Dat ik me meer klote voel dat happy, dat ik mezelf wel dagelijks van kant wil maken om de gekste en zieligste dingen in mijn leven. Dat ik nu ik weer een relatie heb mijn leven een stuk ingewikkelder is dan als ik single ben. Ik vertrouw mensen niet snel, zie ze al snel als iemand met 2 gezichten of schijnheilig. Mijn eigen vriend die al bijna 3 maanden bij me is ik hem nog aan het huilen maak omdat hij het zo moeilijk vindt om mijn vertrouwen te winnen. Een schoonmoeder die ik wel kan schieten. Dingen bij de psycholoog behandel en waar ik zoveel moeite mee hebt. Mijn leven is ingewikkeld en dat zal ook nooit verbeteren. Ik moet met mijn Borderline leren leven. Zo zijn er trouwens nog wel meer labeltjes op mij geplakt. Borderline is er een van, dan heb je nog dythyme stoornis, verlatingsangst, paranoïde stoornis en dan dissocieer ik ook nog wel regelmatig. Ik heb trauma's wat voor PTSS gezorgd hebben, en ik er nog niet helemaal over uit ben of dat inmiddels helemaal weg is.

Nu zit ik hier weer te janken omdat ik verdomme gewoon die baan niet kwijt wil. Nu gaat alles eens de goeie kant op en willen ze het me weer allemaal afnemen. Ik ben er helemaal klaar mee voor vandaag.

Maandag komt de arbeidsdeskundige om mij in een gesprek op het werk te beoordelen. En aangezien ik al eerder als 100% gefunctioneerd heb, gaan ze mij dus heel kritisch bekijken. Weinig kans dus dat ik kan blijven. En dan> stel ik ik raak dit weer kwijt? Dan val ik weer terug in dat diepe dal, en ik weet wat er dan aan komt.... Hel...

Het word nu wel erg moeilijk om me nog ergens op te verheugen en gemotiveerd te blijven. Maar blijkbaar zoeken ze bij t UWV daar naar.

Wish me luck on monday! :'(

Zelfmoord

Ik voel me eenzaam... De gedachte aan zelfmoordpogingen speelt door mijn gedachten. Waarvoor ben ik hier nog? Ik heb seks met iemand wat voelt alsof ik weer verkracht word... Ik voel me alleen en in de steek gelaten door vriendinnen... Ik mag en kan mezelf niet meer zijn omdat die Lola niet getolereerd word want wie wil er nou iemand die zo down en depressief is? Mensen zeggen ook letterlijk dat ze er niet mee kunnen omgaan... Maar de Druppel is nu toch wel C. Ik heb haar in huis genomen toen ze mot had met haar buren en haar ouders. Ik heb haar gesteund terwijl ze deed wta ik verafschuwde en dat was vreemdgaan ook al begreep ik haar... Ik redde haar in mijn eigen huis van een zelfmoordpoging en bemiddelde het contact met haar ouders... En nu zegt ze grofweg dat ze er net voor me kan zijn omdat ze eindelijk een goed leven heeft en zich goed voelt met een partner die goed voor haar is, en ze alleen met mij matcht als we beide depri zijn en nu dus niet meer met me kan omgaan... Bang om mee gesleurt te worden in mijn depressie... Ze vind de echt e lola niet leuk dus dumpt ze me maar alsof ik niks ben... Dus... Op een rijtje... Ik heb een baan van 12 uur per week wat ik echt probeer om er voldoening uit te halen... Ik doe een cursus tot nagelstyliste waar ik al met zoveel gzeik en gedoe begon om het te regelen met het uwv dat ik er niet eens meer zin in heb of uberhaupt nagelstyliste wil worden mede door mijn lerares die me nauwelijks iets leert... Ik heb een woning die ik deel met 2 katten die beide krentenbaard en vlooien hebben ghad afgelopen maand waardoor kerstcadeaus erg moeilijk worden om te kopen... Ik heb geen relatie omdat ik geen mannen vertrouw... Geen relatie omdat ik nog niet 100% zeker ben of ik ook op vrouwen val en of dat gras daar werkelijk groener is... Ik heb nauwelijks vrienden en vriendinnen meer over door dezelfde shit al C nu doet... Ik heb mijn hardlopen even opgegeven omdat ik er een voldoening meer uithaalde... Ik heb mijn vrijwilligerswerk tijdelijk op moeten gven om de bordereline educatie cursus te kunnen volgen... Ik heb totaal geen doel meer in mijn leven of iets waar ik tevreden mee ben of voldoening uithaal dus zm is de enige uitweg...

 Ik moest dinsdag eigenlijk extra werken... Had ook een afspraak gemaakt om het canvas doek voor papa's kerstcadeau te regelen met mijn broer en schoonzusje... Ik wilde stofzuigen... Maar in plaats van dit alles kreeg ik een appje van C. Hoe het met me ging enz. We hebben heen en weer geappt met elkaar en ik wilde haar eigenlijk om steun en hulp vragen... In plaats daarvan besloot ze me aan de kant te zetten omdat we niet meer samen depressief zijn en zij nu een ander leven heeft... HetmaKt me boos om alles wat ik voor haar gedaan heb... Dus na een tijdje besloot ik in de grote zak pillen te graaien...

 ik heb alles opgespaard wat ik ooi kreeg... Citalopram wat ik 6 weken geslikt heb en dus zeker 2 maanden over had... Oxazypam die ik nog had van het overbruggen tot de citalopram zou werken... Seroquel die ik 3 jaar geslikt heb op hoge dosis maar op zelf medicatie nam in kleine dosis... Daar had ik nog minimaal 8 gram van... Idd geen miligram maar gram. Ik kon zelfs een koe doden...

huilend drukte ik de pillen uit de strippen... Een voor een... Ik maak een kan limonade en schenk een vol glas in... Ik neem er meer tegelijk in mijn hand... Eerst 5 oxazypam... Dan 10 seroquel... Dan nog eens 5 oxazypam... Nog eens 10 seroquel... Ik huil harder... Waar blijft die roes? Kom dan... I need you! K voel lichte paniek opkomen... Wat als het niet lukt? En waar gaan mijn katten heen? Ik klap mijn laptop open en begin te typen:

 Sorry dat ik het niet meer aankan... Sorry van alles... Ik heb het echt geprobeerd maar het is te zwaar.. Beloof me dat Mogli en Louie samen blijven... Ik wil niemand teleurstellen... Maar ik kan niet ieder jaar opnieuw dit meemaken.. Ieder jaar hetzelfde... Hopend dat komend jaar iets beter wordt... Iets makkelijker... Steeds gaat het weer mis... I kben klaar met vechten... Het ligt aan niemand alleen aan mij...  Sorry

 ik voel me licht worden en bedenk me soms dat ik lichtelijk spijt heb dat het op geen andere manier kan en dat het moet lukken... Ik bel het GGZ... Wachtrij... Typisch... Ik wilde alleen vragen of ze over 10 min een ambulance konden sturen en voorzichtig wilden Ijn met de deur zodat de katten niet ontsnappen... Maar ik ga niet wachten... Ik kus ze gedag... Ik bedenk dat ik mama nog 1x wil horen en besluit haar te bellen... Ik weet nadat ik hallo zeg al niet meer waarom ik haar bel...

Sorry mama... Ik kan niet meer... Ik ben moe... Het spijt me zo... Ik heb het echt geprobeerd... Ik stamel voorzichtig... Hopelijk dat ze het niet snapt en ophangt... Ze praat met een lieve stem tegen me... Ze vraagt wat er aan de hand is... Ik stamel alles opnieuw... De citalopram ligt uit de strippen gedrukt op tafel en ik kijk ernaar... Ik kan het niet... Ik kan het niet... Wat als hierna nog leger voelt? Wat als ik me nog eger voel dan nu? Mama komt eraan... Keuzes maken... Citalopram snel slikken? Nee mama mag me niet vinden dat wil ik niet! Uitkotsen dan maak en de rest van de dag gaan doen zoals gepland alsof er niks gebeurd is? Deal die zm poging komt later wel... Ik probeer te kotsen maar er komt niks... Paniek... Ik eet hoe duf ik van seroquel word! Ik ga mijn bazin teleurstellen! Help!? Het moet eruit! Ik moet nog werken! 

 het word steeds waziger en herinner me flarden... Het was niet genoeg om er een einde aan te maken helaas maar dat wist ik wel... Als ik die 20 citalopram naar binnen gewerkt zou hebben en meer dan wel... Maar dat deed ik niet... Lafaard! Mama belt met de huisarts... Ik zak steeds meer weg... Ik ben moe en zwaar... Mama legt een washandje op mijn hoofd zodat ik wakker blijf... Daarna komt papa binnen... Weer zo bzorgd want hey dit is niet de eerste poging... De rest van de dag was 16 uur slaap, veel huilen en gen herinnering aan... Geen idee... Alles is weg...

 

nu vandaag... Is alles nog hetzelfde als het as... Ik wil nog steeds dood... Ik moet morgenavond werken en morgen vroeg naar de psych met pap en mama en hopelijk kunnen we mijn einde gaan plannen want ik ben te moe om nog verder te vechten...ik ben klaar met de wereld en hopelijk is de wereld ook klaar met mij... Anders zullen er nog vele pogingn komen totdat het lukt... Ik haat het leven, iemand die ongeneeslijk ziek is wil ik graag mee ruilen... Mijn leven is te pijnlijk ik wil niet meer... 

Lees verder...

6 jaar geleden mijn one night stand...

13-12-2014

 

We hebben afgesproken om weer eens iets leuks te doen. De laatste keer dat ik hem zag was zeker 6 jaar geleden. Hij was mijn one night stand. Ik vond hem toen al langer leuk, maar hij had een vriendin. Toen het uit ging zijn we op stap geweest en zijn met elkaar naar bed geweest. Nu sta ik er heel zelfverzekerd en relaxt tegenover. What happens, happens. Ik hoef geen relatie, ik geloof niet meer in liefde en ik vertrouw hem al niet omdat hij toen met mij vaak afsprak terwijl hij een vriendin had. Geen relatie materiaal dus. Prima, we zien wel of het weer klikt of niet.

 

Die one night stand was ook wel een beetje een apart verhaal hoor. We gingen op stap met 2 vrienden van hem en 1 vriendin van mij erbij. Na een lange avond achter hem aan te lopen besloot ik ermee te kappen en iemand te zoeken die me wel wilde. Toen die knop om ging kwam hij naar mij. Dit keer wilde hij mij. Hehe. Dus uiteindelijk op mijn kamertje van 11 m² in Eindhoven hebben R. en ik in mijn hoogslaper geslapen, seks gehad, terwijl J. onder de hoogslaper op de bank lag met A., die ook seks hadden. Daarnaast lag D. op een luchtbedje luidruchtig te snurken. Weird night he… We zijn uiteindelijk, omdat het bed veel kraakte, op de wc het gaan afmaken! EN we waren ook nog eens het condoom kwijt dus die moest ik uit mijn eigen kut zien te vissen! Over een rare dronken avond gesproken…

 

Hoe dan ook dit keer word het anders.

Ik loop met mijn telefoon in handen over station Helmond, aan welke kant moet ik zijn eigenlijk? Met dat ik op de belknop druk zie ik hem staan met zijn fiets. Ik loop op hem af zeg gedag en geef hem 3 kussen en een knuffel. We kletsen op de fiets over wat hij gedaan heeft na de bakkersopleiding. Het klikt meteen goed en stel me meteen in op mijn rol hoe hij mij kent. De relaxte, niet nadenkende, vrijgezelle Lola. Ik kom zelfverzekerd over en voel me wel op mijn gemak. In zijn appartement geeft hij me een rondleiding. Het is een mooi appartement, redelijk nieuw lijkt het. Hij heeft een mega grote grijze hoekbank in het midden van de kamer richting een super groot flat screen. Er kan ook nog een poef bij zodat het een soort bed wordt. We kletsen wat en praten over wiet. We gaan blowen en ik blow alleen de laatste week veel, hiervoor deed ik het alleen naar het spacen. Ik drink er een wijntje bij als we de eerste opsteken. Austin Power, heet hij. Daar ga je Austin! Na een paar teugen voelt mijn lijf al zwaar worden. We besluiten om te gaan gamen. Ik hou van het spel Super Smash Bross dus dat heeft hij voor me geregeld dat we dat kunnen spelen. Het is zo wazig om te volgen dat ik de helft van de tijd niet meer snap wat ik aan het doen ben.  Na een tijdje geven we het op en besluiten een wazige film te kijken. Ik lig tegen hem aan onder de slaapzak. De film was zo cliché dat het grappig was. Het ging over een stel tieners die een leuke tijd willen hebben in een verlaten bos. Ze hebben net horrorverhalen verteld en alles wat erna gebeurd is toeval. Een stel HillyBilly’s verderop hebben een huisje gekocht. Voor hun is het perfect maar als je het zou zien zou het zo uit een horrorfilm komen. Een verlaten houten cabin met overal stof en dicht getimmerde ramen. Steeds gebeuren er dingen waardoor de tieners denken dat die HillyBilly’s hun willen vermoorden, maar alles is toeval en verkeerd geïnterpreteerd. Hilarisch als je stoned bent. Hij draait ondertussen zelf een joint en dat is nog beter spul. Ik neem een paar hijsjes en ben hartstikke gaar. We klagen over rugpijn hangend op de bank.

‘Oke, gek idee misschien maar, als jij mij masseert, masseer ik jou.’

‘Oke,’ antwoord ik nuchter. Ik voel me er totaal niet ongemakkelijk bij. Vreemd genoeg, normaal zou mijn hart in mijn keel bonzen.

Hij gaat een beetje ongemakkelijk op zijn knieën zitten, dus neem ik het heft in handen.

‘Op je buik en shirt uit,’ zeg ik tegen hem.

Hij gaat op zijn buik liggen met zijn shirt uit. Ik kijk niet eens echt naar zijn lichaam, ik ben volledig geconcentreerd op het masseren. Ik probeer het niet te kort te doen, maar heb ook geen zin om hem een uur te masseren. Ik maak rollende bewegingen met mijn vinger en handpalmen over zijn rug. Af en toe kneed ik zijn schouder stevig en ga weer verder tussen zijn schouderbladen. Na een tijdje rond ik het af. Hij komt overeind en gaat even naar de wc.

Daarna zet hij wat muziek op en ik kleed me uit, op mijn BH na. Ik ga op mijn buik liggen en zeg zeer zelfverzekerd: ‘Unhook if you like’. Waarop hij reageert; ‘haha just friends he.’ We lachen erom en hij masseert me, naar mijn mening iets te hard en ik mis toch wel even de olie. Verder wel lekker en relaxt, precies op de knopen tussen mijn schouderbladen. Na een paar minuten zegt hij: ‘oké, toch wel vervelend.’ Hij klikt mijn BH met een beetje moeite los en gaat verder met masseren. Soms kriebelt hij zacht over mijn rug heen en ik zeg: ‘je doet het erom hé?’ Hij lacht en gaat verder. Na en tijdje rond ook hij het af en ik klik mijn BH weer vast en kom overeind. Ik kleed me rustig aan en voel niks van schaamte of wat dan ook. Ik ga terug op de bank zitten en neem een paar slokken wijn. Ik luister naar de muziek. Hij gaat weer een beetje ongemakkelijk zitten en zegt: ‘Weet dat ik gewoon vrienden met je wil zijn, maar ik heb gewoon echt zin in seks.’ Ik schiet in de lach en zeg: ‘ja dat kan toch? Ik hoef geen relatie, geen behoefte aan en het is maar seks daar heb ik wel behoefte aan!’ Ik sta versteld van mezelf hoe zelfverzekerd ik ben.

‘Oké.’

‘Oké.’

We leunen naar achteren, hij kijkt me aan en we zoenen. Het wordt al snel heftiger. Hij kneedt mijn borsten alsof hij er een sneeuwbal van wilt maken. Het gaat van op de broek naar op het ondergoed. Ik ga op hem zitten en al rijdend zoenen we. Hij spankt me en ik kijk hem even vreemd aan en zeg: ‘uh nee.’ Dat was een beetje ongemakkelijk. Het voelt verder fijn, ongedwongen, gewoon seks. Hij trekt zijn kleren uit en ik mijn bovenkleding. Ik ga naar beneden en pijp hem zo goed en lekker als ik kan. Na een tijdje waarschuw ik hem ervoor om niet in mijn mond klaar te komen en ga weer door. Ondertussen vingert hij mij en ik hijg en kreun steeds sneller. ‘Mag ik hem even tussen je tieten in?’ vraagt hij. Ik zeg ja en hij stopt hem tussen mijn tieten in. Dit heb ik niet vaak gedaan. Zijn penis schuift snel voor en achteruit tussen mijn borsten in en ik hou ze tegen elkaar aan.

‘Ik wil je,’ zeg ik.

Hij staat op om een condoom te pakken en ik kleed me uit. Ik pak zijn lul terwijl hij bezig ik met het condoom uit te pakken. Ik pijp hem nog even en hij zegt: ‘Oh wat kun je lekker pijpen zeg.’ Ik glimlach en hij kruipt op me. Ik was bijna vergeten dat hij best groot geschapen is. Eindelijk weer eens een grote stevige penis! Size does mather boys! Ik kan het kreunen al meteen niet beheersen en hij geeft me een shirt: ‘Hier, bijt hier maar op.’ Ik voel iets dubbel. Ik vind het aan de ene kant geil en sexy en aan de andere kant dwingend, afwijzend en vervelend. Zou hij niet van kreunen houden? Welke man houdt nou niet van kreunen!? Ik probeer er niet te veel over na te denken en probeer te genieten. Hij stoot hard naar binnen. Dit is seks zoals ik met Sean seks had. Hard, zonder emotie, zonder gevoel. Na een tijdje zegt hij: ‘draai je om.’ Dus ik draai me om en ga in doggystyle voor hem zitten. ‘Was jij nou ook voor dat andere?’ vraagt hij. Ik denk even kort na en zeg: ‘welk andere?’ Met dat ik het zeg weet ik wat hij bedoelt en zeg; ‘nee, nou ja, ooit maar nu niet.’ Aangezien ik vandaag nog niet gescheten heb is dit een slecht plan haha. Gelukkig houdt hij na een paar keer vragen op en neemt me hard in doggystyle. Als ik weer te hard kreun zegt hij: ‘we kunnen ook naar boven gaan, dan kun je meer los gaan.’ Ik zeg; ‘nee ik hou me wel in.’ En met moeite doe ik dit ook.

 

Plotseling is het er weer. Zwart voor mijn ogen, ik ben een klein meisje van 5. Ik word op de grond gedrukt en voel iemand in me. Hij stoot hard en ik heb moeite om terug te komen in de realiteit. Het liefst wil ik even stoppen en huilen. Ik knijp in de bank op houvast proberen te krijgen, maar het helpt niet echt. Ik bijt me erdoorheen en laat het doorgaan.

 

‘Mag ik tussen je tieten klaarkomen?’ vraagt hij. ‘Als ik eerst nog op jou mag,’ zeg ik gevat terug. We draaien om en ik ga op hem zitten. Ik berijd hem en denk aan de seks met Sean, dit was altijd het standje waar ik op klaar kwam. Het voelt steeds meer naderen. Als hij uiteindelijk van tactiek veranderd zet ik de schijn op en fake mijn orgasme. Ik laat hem klaarkomen tussen mijn borsten en het is voorbij.

 

Ik heb geen spijt, het was lekker, maar waarom voel ik me toch niet voldaan? Wat had ik anders verwacht? De seks is goed, we zijn/worden vrienden en no strings atached. Misschien weer de zoveelste bevestiging dat ik niet meer in liefde geloof maar alleen nog maar betekenisloze seks. 

Spaced

Heerlijk he dat gevoel. Beetje XTC, beetje MDMA, beetje lachgas, beetje hash... Perfecte combinatie voor 1 hele nacht door te halen op een technofeestje incl afterparty. Heerlijk dansen, knuffelen, massages geven en krijgen, in mooie lampen kijken met een caleidoscoopbril, zwevend over de dansvloer met een lollie in mijn mond en een flesje water in de andere hand. Daarna lekker op een zachte bank zitten met een blowtje in mijn handen en een ballon met lachgas erin leeg zuigen. Helemaal in een andere wereld terecht gekomen waar ik even alles om me heen kwijt raak en vergeet. Ik vergeet elke minuut waarover ik in gesprek was en het doet er niet toe. Ik hoef niemand iets uit te leggen wat ik zie en voel want de ander ziet en voelt hetzelfde. Heerlijk om even in die andere wereld terecht te komen, even niet na te hoeven denken, niet druk te maken over hoe laat het is. Gewoon doorgaan tot de zon op komt, dan lekker naar huis en het bed in kruipen. Mijn hoofd die he zachte kussen raakt en ik zo in slaap val. Als ik op sta nog steeds wazig zijn. Samen een laag niveau film kijken zoals Frankenweenie. Daar nog de ballen van snappen en het niet kunnen volgen. Het maakt allemaal geen reet uit. Proberen een broodje te eten en daarna weer lekker weg doezelen. Dan weer wakker worden en op de klok zien dat het alweer 3 uur in de middag is. Toch maar eens de trein naar huis pakken en het normale leven weer in duiken. 

Heerlijk dat dit soort dagen bestaan! Love being spaced! 

K*tdag

Pfff... waar moet ik beginnen? 

Ik kan me bedenken waarom ik me zo voel, maar ik wil er vanaf.

Oke, klaar met het rationele gedonder!

Ik wil roekeloze seks met een vreemde. Ik wil op de fiets niet meer uitkijken of een hand uitsteken en gewoon door rood rijden en hopen dat ik aangereden wordt om te weten hoe het voelt. Ik wil het verkeerde pad op gaan met drugs omdat mijn gewone burgerlijke leventje te saai is. Ik wil weer krassen om de leegte die ik steeds voel op te vullen. Ik wil bungeejumpen in hoop dat ik weer eens echt kan lachen en adrenaline voelen. Ik wil een liefdevolle knuffel van een partner die werkelijk alles voor me doet en om me geeft. Ik wil weer voelen!!! Is dat te veel gevraagd? 

Ik dissocieer weer veel. De weken vliegen langs mee heen zonder dat ik me ervan bewust ben. Ik verheug me niet meer op leuke dingen die eraan komen omdat ik er niet helemaal bij ben. De leuke dingen zijn sneller voorbij dan ik met mijn ogen knipper. De leuke dingen moeten niet gewoon leuk zijn maar euforisch omdat het anders niet goed genoeg is. Ik WAS tevreden voor een tijdje. Maar was IK dat wel? Was het niet gewoon weer wat anderen van me verwachtte? Dat ik mijn leven op de rit heb, een baan, een opleiding, vrijwilligerswerk, therapie en vrienden om mee uit te gaan, is allemaal geweldig. Maar voor wie eigenlijk? Ik doe geen gekke dingen meer en ik mis het. Ik wil verdomme weer voelen. Het donkere pad wordt steeds aantrekkelijker, mijn leven vergooien klinkt steeds aanlokkelijker. Waarom? Omdat ik dat ken. Ik weet hoe het is om in een gat te zitten en er niet uit te komen. Het bekende. Ik wil meer. Ik wil het anders. Ik wil voelen!

Ik heb vanmorgen weer gekrast. De laatste keer was anderhalf jaar geleden, minimaal. Nu zie ik totaal geen reden meer waarom ik het niet zou doen. Niemand die mijn lijf ziet, dus why not? Mijn buik ziet er weer beschadigd uit, just how I like it. Ik voel de krassen nog branden onder mijn shirt. Het stof schuift eroverheen als ik beweeg en daardoor voel ik weer. Heerlijk, ik leef. De dissocieerstand even uit. Ik ben weer bewust van mijn leven, al is het maar even. 

Hardlopen

Ik heb afgelopen maand meegedaan aan de cityrun in Eindhoven. Ik deed dit samen met mijn oom en zijn vriendin. Het was super om te doen en ik had er 4 maanden voor getraind. Nu wil ik met hun ook de Venloop gaan doen in maart komend jaar. Dat is 10 km. Ik ben nu bezig met trainen maar het gaat niet heel denderend. Ik ben voor mijn gevoel te zwaar en heb het moeilijk met afvallen. Ik moet zowizo 10 kilo kwijt, hoe ga ik dit toch aanpakken? :(

Therapie sessie 3 van psycho educatie cursus borderline

Jeetje, wat een sessie. Vandaag is echt weer zo'n rolercoasterdag. Pieken en dalen en ups en downs, halleluja. Ik stond op zich best wel goed op. Na een aantal hele aparte dromen te hebben was ik goed wakker. Ik zou het liefst nog wel even geslapen hebben hoor, want dan zou ik misschien zelfs een natte droom gehad hebben haha! Maar helaas, zo'n feest was het niet... En aangezien ik voor mezelf nooit veel tijd om op te staan in las moest ik nog opschieten ook! Ik sta altijd een half uur voordat ik moet vertrekken op. Ik douche nooit van te voren, want ik heb er een hekel aan om met natte haren op de fiets te zitten. En aangezien ik wel een rijbewijs heb maar geen auto, kan dat nooit. 

Vandaag ging het over hechting. Het blijkt dat onveilige hechting vaker voor komt dan angstige hechting maar angstige hechtig veroorzaakt wordt door onveilige hechting... Snap je het nog?

Ik herkende het stukje onveilige hechting helemaal niet. Dit word veroorzaakt als je tegenstrijdige signalen krijgt. Wat de ene keer goed is, is de volgende keer fout. Mijn ouder lagen altijd wel op 1 lijn met dit doort dingen. Dus daar is het niet mis gegaan, en ik neem hun daarom niks kwalijk. Hoewel ik wel in een onveilige omgeving ben opgegroeid. Ik ben 100 meter van huis verkracht door iemand uit het dorp en heb dit van dag 1 verzwegen. Niet omdat ik hem wilde beschermen, maar omdat ik dit zelf niet kon geloven. Hier kom ik later nog op terug. Wat ik ermee bedoel is dat ik snap wat met onveilig bedoeld wordt. Het hele dorp was onveilig voor mij, mannen werden onveilig en zelfs mijn eigen broer en vader werden daarom onveilig. Ik snap ook dat dit de angstige hechting teweeg brengt. Dat ik hierdoor vaak onzeker werd, bevestiging vroeg en vaak twijfelde.

Als ik nadenk over wat ze met onveilige hechtig bedoelen en ik citeer:

Een onveilige hechtingstijl betekend niet persé dat het in je jeugd onveilig is geweest of dat je die als onveilig hebt herrinnert. 'onveilig'wordt hier gebruikt om aan te geven dat je als kind moeilijk kan bepalen of wat je doet goed is of niet. 

Daarom heb ik misschien zoveel moeite gehad met stages en verschillende begeleiders. Ik moest namelijk van pietje zo de vlaaien maken, en van truusje net iets anders. Zo moest ik me in alle manieren aanpassen om het voor beide goed te doen en dat verwarde mij heel erg en dus kwam er frustratie en boosheid. Dit heb ik als kind nooit ervaren thuis maar dus wel continu op stages. 

Tot zover over de hechting.

Door het twijfelen over alles en vooral mezelf, ga ik bevestiging vragen. Als ik verschillende bevestigingen krijg, raak ik in de war en krijg ik dus uiteindelijk GEEN bevestiging. Dit maakt dat ik uiteindelijk een zelfbeeld creeër dat ik niks goed kan doen en dus niet deug. Daarom kan ik dan ook weer geen complimentjes ontvangen maar wel geven. Ik geloof de ander gewoonweg niet en heb er jaren over gedaan om uberhaupt te weten dat ik 'dank je wel' moet zeggen na zoiets en eerst door hebben dat het een complimentje was. Ook met kritiek kan ik niet omgaan. Met andere woorden het is nooit goed. Kritiek voelt als een persoonlijke aanval. Ik klap dan dicht en voel me meteen suïcidaal en alleen. Ik wil dan het liefst meteen een einde maken aan mijn leven. En nu zit ik op een punt dat ik godzijdank WEET dat ik dit zo ervaar en dus er iets mee kan doen. Ik probeer dan ook te accepteren dat het heftig binnen komt en het even te laten bezinken voordat ik domme dingen ga doen. Hey eerst nadenken en dan doen! Das nieuw! Bij ons thuis was het vroeger zo dat mijn vader hard en recht door zee was en mijn moeder de bezorgde lieve bemiddelaar. Als papa iets hard zei en ik dus weer dichtklapte en weg liep of soms uit flipte omdat ik hem te hard vond, kwam mama achter mij aan en legde het op 'jip en janneke taal' uit naar mij. Op die manier was mama altijd de rode draad in het gezin.

Hier komt het pijnlijke stukje. De effecten van geheimen. En nu klinkt het alsof ik veel geheimen heb haha maar ik ben een open boek hoor en veel te eerlijk! De reden waarom ik dit een pijnlijk stukje vind is om hoe ze het inleiden en wat voor voorbeeld ze geven. Het voorbeeld is incest. 

Je moet je in een geheim in alle bochten wringen om het geheim te bewaren. Het moet een geheim blijven, dus je maakt van een leugen de waarheid. Dit is het punt waar ik opeens stil word in de groep en enorm begin te trillen met mijn voet.

Hierna ging de discussie over of je wel eens een geheim hebt gehouden om iemand te beschermen of dat je dat deed om jezelf te beschermen uit schaamte. Ik heb beide ervaren. De eerste was toen ik 5 was. Ik hield mijn mond dicht uit schaamte en omdat ik het zelf niet wilde geloven. Ik kreeg hier PTSS door. Ik stopte het geheim zo ver weg, loog zelfs tegen de politie over wat er gebeurd was, totdat ik er zelf in ging geloven. De hebben het op mijn 16de uit gekregen door middel van hypnosetherapie.

De andere kant herkende ik door mijn neef A. Ik hield mijn mond over het jaren lange misbruik omdat hij dreigde mijn konijn op te hangen aan de schutting. Ik als 11 jarig meisje was dol op dat beestje dus ik zweeg. Op mijn 13de stopte het misbruik en daar heb ik zelf voor gezorgd. Ik wilde hem het hoogst persoonlijk zeggen, en lokte hem naar me toe toen ik alleen thuis was. Hij wilde alleen komen als hij me mocht ontmaagden. Ik speelde het spelletje mee en beloofde het. Ik had zeker 100 keer voor de spiegel geoefend hoe ik het wilde zeggen. Ik wou hard en koud zijn. Zeggen dat hij me niet meer mocht aanraken en en dat niet meer wilde. Uiteindelijk heb ik het ongeveer gefluisterd, maar het was eruit en het was duidelijk. Een risico achteraf gezien, het had me allemaal weer kunnen overkomen, een herhaling van vroeger. Maar gelukkig is dat niet gebeurd. Het stopte, met pijn en moeite. Ik probeerde hem vanaf die tijd zoveel mogelijk te negeren en dat is lastig in de familie. Zo close als dat we eerst waren zo afstandelijk waren we opeens. Hij is nooit verder gekomen dat het voelen op mijn broek en heeft me ooit eens geprobeerd te zoenen. Ik ben blij dat het daarbij gebleven is. Dit is wel hoe ik weet wat het is om met een geheim te leven. Dit heb ik uiteindelijk op mijn 16de toch weten te vertellen aan mijn ouders via brieven. En op mijn 18de heb ik hem vor het laatst gezien. Ik heb hem binnen gevraagd, hem terecht gewezen, en dit keer was ik wel hard en koud, en heb hem de deur gewezen en gezegd dat hij niet meer welkom is. 

Het is nu een awkward situatie in de familie. Mijn broer weet ervan en mijn ouders ook. Mijn ouder gaan veel om met zijn ouders en nog een andere broer van mijn vader en zijn vriendin. Met hun 6en gaan ze vaak leuke dingen doen. Het gekke is dat nu onbewust A. en ik de verboden onderwerpen zijn. Zodra het tussen hun erover gaat wordt er zo snel mogelijk omgeschakelt naar een ander onderwerp. Op verjaardagen ontwijk ik mijn oom en tante zo veel mogelijk. Pas sinds een jaar krijg ik 'hallo' over mijn lippen. Ik hoef ze niet te spreken omdat zodra ik zijn naam hoor kotsneigingen krijg. 

Het gekke is als ik die gast van vroeger tegen kom bevries ik, maar als ik A. ooit tegen kom maak ik hem af. Dus A. als je dit ooit leest, en je herkent dit verhaal, watch yout back! Hij is niet meer welkom bij ons thuis, ook heeft mijn broer toegezegd dat hij niet welkom is op zijn bruiloft dus godzijdank hoef ik me daar geen zorgen meer om te maken.

Dit was de stof wel weer voor vandaag. Dit alles heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Iemand met borderline. Iemand die zich aanpast als een cameleon. Iemand die continu twijfelt of het wel goed is wat ik doe. Iemand die onzeker is over zichzelf. Iemand die geen vertrouwen heeft in de wereld en voornamelijk in mannen. Iemand die jaren gedacht heeft dat seks alleen voor de man was. Iemand die van het ene uiterste naar het andere uiterste springt omdat ik geen houvast heb. Iemand die altijd getwijfeld heeft over mijn geaardheid. Dus wie ben ik? Borderline Lola 

 

Seks met mijn beste vriend

Pfff waar moet ik beginnen... Het is al een tijdje geleden dat er iets voor het eerst gebeurde. Afgelopen carnaval heb ik met een maatje van me gezoend. Toen kwamen er allemaal gevoelens vrij en dit was net in de tijd toen ik aan het ontdekken was of ik ook op vrouwen viel. Ik had een leuke meid ontmoet waar ik graag mee wilde kijken hoe het verder kon. Maar J. kwam er even tussendoor. Helemaal in de war heb ik domme keuzes gemaakt. Ik wilde de connectie even testen door seks te hebben met J. Gewoon om te kijken of de gevoelens echt waren of dat ze gewoon uit nieuwsgierigheid waren. Het bleek dus dat het gewoon nieuwsgierigheid was en ik kon gewoon verder zonder gevoelens voor hem te hebben. Ik ben toen een relatie aan gegaan met M. het meisje. Dat ging na 2 maanden ook uit. En ondertussen hield ik contact met J. als vrienden, we konden er wel om lachen eingenlijk. Na een tijdje geen seks gehad te hebben dacht ik dat we misschien wel fuckbuddy's konden worden. Maar we zien elkaar niet echt vaak dus dat werd niks. De afgelopen keren gewoon door de dag afgesproken en er gebeurde steeds niks. Gisteren bleef bij slapen, we hebben t super gezellig gehad. Lekker gekletst, wijntjes gedronken, films gekeken en tegen elkaar aangehangen op de bank. Dit alles kan nog vriendschappelijk bij ons. Hij wilde gaan slapen dus we gingen naar bed. Ik zei gewoon dat ik geil was kroop tegen hem aan en hij zoende me. Eerst plaagde hij me dat hij na die zoen ging slapen. Uiteraard gebeurde er meer. En ook al is de seks niet goed, het is en blijft seks en ik heb er behoefte aan. Ik weet ook dat het nooit meer tussen ons zal worden, hoe leuk en lief hij ook is, we kennen elkaar goed genoeg om te weten dat het niet zou werken. en daarbij zijn we beide niet verliefd. Hoe dan ook, ik ben blij dat het niet awkward is en dat we gewoon maatjes blijven. 

Ik had nooit gedacht dat ik zoiets zou kunnen, maar het is fijn dat ik weet dat ik het kan. Nu nog iemand zoeken die echt goed is in bed en lekker knuffelt en gezellig is en ik heb een geweldig leven.

 Zeg ik nu heel stoer, maar ik mis een relatie soms wel hoor. Alleen is dat voor mij niet echt weggelegd. Ik krijg er meer stress van dan dat ik er plezier aan heb. En misschien tref ik dan steeds de verkeerd, maar dan ben ik toch liever alleen.

 Jeetje, dat ik lang geleden dat ik tevreden was alleen, dat ik niemand nodig had om gelukkig te zijn. Eindelijk... Tevredenheid... 

Verloofd!

Gister was een mega spannende dag! Mijn broer en ik zijn al een tijdje uit elkaar gegroeid qua contact, dus we hebben alleen om de noodszakelijke dingen contact. Ik hoorde een paar dagen geleden opeens van mijn ouders dat hij naar woningen was gaan kijken in Rijssen. Dat vind ik dan wel leuk, maar ik vind het zo'n stap om met hem te bellen. Na een dag of 2 hebben we elkaar toch via facetime gesproken en het voelde meteen weer als vanouds. We blijven in dat opzicht denk ik toch familie... Ik wist ook via mijn ouders dat een huwelijks aanzoek eraan zat te komen, omdat zijn vriendin gelovig is en ze dus eerst moeten trouwen voordat ze gaan samenwonen. Dus ik gooide het balletje meteen op: 'maare, als je huizen gaat kijken, dan moet er toch eerst iets anders gebeuren he?' En inderdaad het gesprek kwam op gang. Hij liet me de ring zien via een foto op zijn telefoon waarmee hij haar ging vragen! Het was een super schattig ringetje met en klein diamantje. Witgoud was het. Subtiel en romantisch. Ik mocht nog niet weten wanneer hij haar ging vragen dat moest een verrassing blijven. 

 Donderdag kreeg ik van mijn ouders te horen dat ze zondag op bezoek willen gaan bij hun en dat hij haar vrijdag te huwelijk ging vragen.

Gisteren stond ik dus heel de dag te stuiteren. Ik voelde vanalles door elkaar. Mijn emoties waren werkelijk een rollercoaster, al zat het blije gedeelte ver vooraan. Toch steekt het wel als ik eraan denk hoever we uit elkaar gegroeid zijn. als ik een van de laatste ben die het via via moet horen dat hij haar ten huwelijk gaat vragen. Dat een van mijn vriendinnen (tevens zijn beste vriendin) het eerder weet dan zijn eigen zusje. Dat zij zijn getuige mag zijn en niet ik. We waren vroeger heel close, hadden (hebben) dezelfde humor en dezelfde vriendengroep. 

Vroeger ben ik van mijn 9de tot mijn 13de seksueel misbruikt door mijn neef. Ik heb dit pas op mijn 16de verteld aan mijn ouders en broer omdat dit schaamtevol was en ik ook bedreigd werd door mijn neef. Nu denk je huh wat heeft dat er nu mee te maken? Tja daar begon de breuk tussen mijn broer en mij. Hij bleef met mijn neef omgaan, alsof er niks aan de hand was terwijl hij het allemaal wist. Dit voelde als verraad. Ik heb hem dit nooit kunnen vergeven tot de dag van vandaag niet. mijn broer is iemand die de familie graag bij elkaar wilt houden, koste wat het kost. Dat is iets wat ik nooit begrepen heb. Het is maar een bloedband, big deal. Vrienden zoek je toch ook uit hoe je ze leuk vindt? Familie dus ook denk ik dan. Hoe dna ook hij denkt er anders over. Maar wat ik nog meer storend vind is dat hij dit ook met vriendschappen doet. Hij heeft er zowat alles voor over om contact te houden met vrienden. Hij steekt er dan ook mega veel tijd en energie in om dit te behouden. Hij is vaak verhuisd in zijn leven en dat is dan moeilijk om vriendschappen op afstand te houden. Toch deed hij dit altijd. En ik denk dat ik me achter gesteld voel omdat hij dit niet bij mij deed. Ik, zijn zusje, ben niet belangrijk genoeg. Mij net zoveel aandacht geven als vrienden is te moeilijk. Dat steekt. 

Nu ben ik het zat om er zelf niks meer aan te doen. Het is tijd voor actie. Zondag als we daarheen gaan, ga ik hem even appart nemen om dit allemaal uit te spreken. Ik weet dat het misschien niet het juiste moment zal zijn, als je je verloving gaat vieren, maar ik wil mijn broer terug en ik wil dat er niks meer tussen ons in staat. Ik wil dat we weer close worden ook al wonen we ver uit elkaar. Daar ga ik dus voor zorgen, ik ga gelijkwaarsdig contact met hem aan en niet zoals ik dit soort gesprekken vroeger aan ging met slaande deuren als hij me niet begreep. Ik hoop dat hij inmiddels mijn standpunt ook begrijpt en dat hij me erg gekwetst heeft. En vooral dat het me spijt dat ik er niet eerder mee gekomen ben.

Nu weer terug naar het verlovingsgedeelte.

Ik was helemaal door het dolle heen toen ik in het whats appje las dat ze ja zei met een foto van de ring om haar vinger! super leuk! Ik sprong in de rondte in de keuken,ik was aan het werk namelijk. Mijn bazig keek me vragend aan. Ik gilde bijna uit wat er aan de hand was en sprong nog een paar keer in het rond. Ik had een plastic bordje in mijn handen en dat kneep ik van gekkigheid kapot. Ik werd super melig en we hebben lachend gepoetst. Ik zei: 'ze hadden hier een camera moeten hangen, dan weet ik zeker dat ze ons allemaal naar een gesticht gestuurd hadden haha. Dan zouden ze zeggen, laat hun die wajong-uitkering maar houden, die hebben ze hard nodig, want dat komt niet meer goed!' Haha, we lagen dubbel van het lachen.

Thuis kon ik niet slapen en maakte mijn hoofd weer eens overtoeren. Een vrijgezellenfeest plannen voor mijn aanstaande schoonzusje! Ik wil een kleine bruidstaart maken, maar dat kost veel geld. Misschien kan ik pap en mam de spullen laten doneren aan mij zodat ik het toch kan doen. Ik weet al hoe ik hem wil. 2 verdiepingen. Helemaal spierwit, met om de onderste randen van de verdiepingens een bordeaux rode band en bovenop vol met bordeaux rode rozen. Simpel maar sjiek. Red velvet als vulling met een heerlijke botercreme van chocolade en kirsch. Ik wil er een spellen avond bij houden met zelf bedachte spellen met vragen over Thomas, om te zien hoe goed ze hem kent! Daarna een kroegentocht houden met alle vrouwen!

Oke nu moet ik weer stoppen, ik moet zo weer werken. Mijn hoofd is een chaos... 

Avond koken en eten

Ik ben een paar maanden geleden verhuisd. Mijn oom en moeder hebben als meest geholpen met klussen dus wilde hun graag bedanken. Aangezien ik heel lekker kan koken is een 4 gangen diner een goeie oplossing. Ik heb gister al wat voorbereidingen gedaan en vanmiddag heel de middag in de keuken gestaan. Net nog even snel het huis gepoetst en nu even lekker op de bank zitten met mijn katjes. Even uitrusten tot ze er zijn. Om 7 uur komen ze binnen en ben erg benieuwd of alles gaat lukken naar mijn smaak. Wil je weten wat het menu is? Vooruit dan.

 

Gang 1:

Stokbrood met eigen gemaakte kruideboter.

Gang 2:

Een kleine salade met scampi's in knoflook gebakken met pijnboompitten (mensen die geen scampi's willen krijgen gegrilde rauwe ham).

Gang 3:

Eendenborstfilet met rode portsaus, knolselderijpuree, gegrilde bloemkool met avocadosaus.

Gang 4:

Rood fruit geleitje (zelf gemaakt uiteraard) met sorbetijs en een warme vannillesaus. 

 

Lekker he? Alle sauzen zijn zelf gemaakt. Damn I love to cook! vooral ook die heerlijke complimentjes als iets smaakt en hun glimlach op het gezicht!

 Wish me luck! 

therapie sessie 2

Vandaag weer naar therapie geweest en veel puzzelstukjes vielen weer op hun plek. Het ging over groei en ontwikkeling. Je hebt 4 dingen nodig als kind zijnde om goed op te groeien en als 1 van deze dingen niet goed is of ontbreekt kun je daar later hechtingsproblemen door krijgen. Voeding, verzorging, bescherming en koestering. Voeding check. Verzorging check. Koestering check. Bescherming, daar ging het mis. En ook al was het niet hun schuld dit is het puntje waar het bij mij mis ging. Ik werd niet goed genoeg beschermd tegen de enge buitenwereld. De jaren tot en met je 7de – 8ste levensjaar zijn het belangrijkst in je ontwikkeling. Op mijn 5de levensjaar werd ik verkracht door iemand uit het dorp en daardoor brak mijn veiligheid. Vanaf toen werd alles onveilig en eng. Vertrouwen kon ik op niemand meer al was ik daar zelf nog onbewust van. Maar het is logisch dat daar de breuk begonnen is. De breuk scheurde verder en verder door het misbruik van mijn neef op latere leeftijd, van mijn 9de tot en met mijn 13de. Doordat dit allemaal niet gezien en onopgemerkt bleef scheurde de breuk verder.

Het scheurde nog verder als ik kijk naar het stukje normen en waarden wat ik meegekregen heb van mijn ouders. En ook dit is niet bewust gedaan door hun maar gewoon door wat hun een goede opvoeding leek. Ik had al snel het idee dat mijn gevoel er niet mocht zijn in ons gezin. Als ik een woede uitbarsting had of een of andere hysterische huilbui wat oncontroleerbaar was werd ik naar mijn kamer gestuurd om ‘af te koelen’. Emoties uiten kon dus niet thuis. Dit heeft weliswaar ook een goede uitwerking gehad, hoe dubbel dat ook is. Hierdoor heb ik me ervoor afgeschermd tegen de wereld en kreeg niemand die kant ooit van mij te zien behalve de dichts bijstaande mensen om me heen zoals ons gezin en een partner als ik die had. Dit bespaarde me vaak schaamtevolle momenten zoals kwaad worden in een supermarkt als het heel erg lang duurde aan de kassa of compleet uitflippen op school als iets niet lukte. Daardoor kon ik me vaak beheersen. Dit heeft ook weer 2 kanten. Als ik het voor de buitenwereld namelijk beheers en binnen hou, klapt het terug naar binnen. Daardoor word ik weer snel suïcidaal en depri. Ik weet nu dat ik beide kanten heb en doe het nog steeds op diezelfde manier. De buitenwereld ziet een masker en mijn ouders zien de echte ik, hoewel ik zelfs voor hun vaak nog een masker opzet en al het gevoel weg duw. Ook voor hun schaam ik me soms en weet ik dat ze er moeilijk mee kunnen omgaan als ik me echt ‘laat gaan’. Ik zou willen dat ik het beide kon toepassen. Het van de situatie laten afhangen hoe ik reageer. Er de tijd even voor nemen om te kijken of ik het beter weg kan stoppen of dat ik het eruit knal hoe raar mensen er ook van zullen opkijken.

Ik merk ook de laatste jaren pas dat mijn normen en waarden verschillen van die van mijn ouders. Ik ben naar hun normen en waarden opgegroeid wat logisch is, maar elke puber gaat zichzelf normaal ontdekken en tegen die normen en waarden vechten om hun eigen te ontdekken. Ik merk zelf dat ik altijd makkelijk in die normen en waarden ben mee gegaan. Natuurlijk wilde ik graag een navelpiercing toen ik 14 was en werd dat niet goed gekeurd en ging ik zeuren en ertegenin, maar ik deed zoiets nooit stiekem en respecteerde hun normen en waarden. Ik sloot vaker een volwassen compromis in plaat van de echte puber uit te hangen, hoewel ik wel een echte pain in the ass was als puber. Ik loog alles aan elkaar vast om interessant gevonden te worden, vooral voor de aandacht van mijn vader. Hij werkte altijd van 9 tot 6, kwam thuis, schoof aan aan tafel en ging daarna tv kijken op de bank en viel in slaap. Zo ging het 5 dagen per week. De enige manier om zijn negatieve en positieve aandacht te trekken was dus aan tafel als we de dag bespraken.  

Dit alles bevestigd wel voor mij dat ik een laatbloeier ben om een reden. Ik was pas dronken voor de eerste keer in  mijn leven toen ik 19 was. Dit was ook nog per ongeluk ook, maar toen begon ik pas te leven. Ik merkte dat het geen ramp was om dronken te zijn, de wereld verging niet. Terwijl mij altijd verteld was dat je niet overmatig alcohol mocht drinken dus deed ik dat ook nooit. Ik werd steeds nieuwsgieriger naar dingen zoals drugs. Nu doe ik de dingen waarvan ik denk dat ze goed zijn en wat goed voelt. En daar zal vast een groot gedeelte, waaronder mijn ouders, het niet mee eens zijn maar dat is niet erg. Het is mijn leven en ik maak het voor mezelf leuk en fijn. Ik wil niet zoals mijn ouders worden, saai thuis op de bank, blij met een avondje uit 1x per maand. Ik ben vrijgezel, ik wil feesten, op stap met vrienden, leuke dingen doen, proberen aan een baan te komen, uit mijn wajong te komen, op eigen benen leren staan, mezelf overeind houden, zelfstandig zijn. En momenteel gaat dat prima. Ik heb minimaal 2x per maand een feestje of stapavond, ik heb genoeg vrienden, als ik een avondje geen zin hem om alleen te zijn dan bel ik iemand of ga ik langs iemand, ik woon op mezelf in een super mooi huur appartement wat ik helemaal zelf gerenoveerd heb met mijn moeder en oom, ik krijg binnenkort een half jaar contract bij mijn proefplaatsing voor 12 uur per week, ik doe vrijwilligerswerk bij het dierenasiel, een nagelstyliste opleiding ernaast dus het komt wel goed met me. Voor het eerst sinds mijn hele leven ben ik tevreden. En ook al heb ik borderline en kan ik me over een uur als ik mijn haren ga verven en het mislukt weer alles tegen de muur gooien, het komt weer goed. Ik weet dat ik dit heb en ga ermee leren omgaan, hoe moeilijk het ook is.

Er was ook een stukje over verificatie en autorisatie. Ik herkende het heel erg. Ik citeer:

Bij angstige hechting lijkt dat proces van autorisatie onvoldoende afgerond te zijn. Je hebt vooral te horen gekregen wat je maar beter zou kunnen laten, niet hoe je iets zou kunnen doen. Je moet dat maar zelf uitzoeken. Er is niet echt iemand om je raad echt te vragen. Je doet wat je denkt dat moet, maar blijft angstig of het wel goed zal zijn wat je gedaan hebt. Soms zal het niet het geval zijn, waarbij je het niet altijd over zou kunnen doen. Je wordt dan (nog) voorzichtiger, gaat (nog) meer twijfelen. Dit kan leiden tot gaan vermijden van verantwoordelijkheid en extreme twijfel over alles wat je doet. Je gaat dan over jezelf denken dat je niks goed kan doen.

BAM! HERKENNING! Alle bellen gaan rinkelen! Werkelijk op ELKE stage en ELKE werkervaring en ELKE studie heb ik dit gehad. Ik heb hier zoveel voorbeelden van dat ik wel 100 pagina’s vol kan schrijven dus ik noem er 2.

1.       Ik liep mijn eerste stage van mijn koksopleiding bij een eetcafé. Die baas had me met de introductie al verteld dat ik toch wel aan het einde van dat jaar stage minimaal de keuken alleen moest kunnen draaien. Daar ging ie al, voel je hem? Die lat? Hoog he? Op mijn eerste stagedag kwam ik aan en was de chef er nog niet dus ik zag de baas allemaal asbakken op de terrastafels zetten, ik twijfelde meteen. Zal ik hem helpen? Wat moet dan doen? Asbakken op de tafels zetten. Dat kan ik wel.  Maar wat als hij niet geholpen wilt worden? Laat maar. Misschien kan ik iets anders doen? Ik staar naar het stapeltje menukaarten. Zal ik die alvast op elke tafel leggen? Nee doe maar niet, hij heeft je niks gevraagd en dadelijk zijn die voor binnen en doe je het verkeerd. Intussen van dit hele engeltje/duiveltje gesprek in mijn hoofd plaats vond heeft de baas alles al verdeeld over alle tafels en de menukaarten ook. Had ik het maar gedaan! Hij komt naar me toe en zegt: ‘je had me wel even mogen helpen hoor, dit was een test of je zelf initiatief zou nemen namelijk.’ Dan voel je je kut, geloof me.

2.       Ik liep stage in een bakkerij waar heel veel mensen werkten. Het was mijn eerste dag en me werd gevraagd of ik eventjes marsepein wilde pakken uit het magazijn. Ik durfde nog net te vragen waar het magazijn was en liep erheen. Ik heb geen idee wat ik zoek. Marsepein, in wat zit dat? Zit dat in een doos? In een emmer? Een krat misschien? Oke, relax, waar zit het op school in? In een doos. Zoek elke doos af. Kut ik vind niks. Hoelang sta ik hier al? Dadelijk vragen ze zich af waar ik blijf. Oke, wacht, zoek gewoon naar het woordje marsepein. Het is wel een erg groot rek, opschieten dus. Kut ik vind weer niks. Misschien kan ik beter terug gaan en vragen of iemand me kan helpen. Nee dan lijk ik dom, ik kan beter doorzoeken. Nog een keer het rek afzoeken. Inmiddels zo gespannen dat de tranen in mijn ogen branden. Waarom kan ik nou niet zo’n stom iets vinden? Hoe dom kan ik zijn? Blind ook nog! Grrrrr… Kom op hey. Er komt iemand de hoek om. ‘Wat zoek je?, vraagt hij. ‘Marsepein.’

‘Oh dat staan aan de andere kant. Hier.’

‘Dank je.’ Opgelucht loop ik terug maar wel nog steeds vloekend in mezelf.

 

Zo heb ik nog wel 100 voorbeelden waarbij ik dus nooit meer initiatief durfde te nemen. En ook daar weer op afgestraft werd. Zeer herkenbaar dus. Pfff… nu ben ik het wel weer beu. Kun je je voorstellen hoe mijn dag was? Dit allemaal in je hoofd 2 uur lang? Ik ben blij dat ik de inzichten steeds duidelijker krijg hoor, maar het is dodelijk vermoeiend.